[لینک]

واقعيتيه خواااهر جوووونن

زیــبــاتــریــن قــلــب

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می­کردکه زیباترین قلب را در آن شهر دارد. جمعیت زیادی گرد آمدند قلب او کاملاً سالم بود و هیچ خدشه­ای بر آن وارد نشده بود پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تاکنون دیده­اند مرد جوان در کمال افتخار با صدائی بلندتر به تعریف از قلب خود پرداخت

ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد و گفت:

اما قلب تو به زیبائی قلب من نیست مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند او با قدرت تمام می­تپید اما پر از زخم بود قسمت­هائی از قلب او برداشته شده بود و تکه­هائی جایگزین آن­ها شده بود اما آن­ها به درستی جاهای خالی را پرنکرده بودند و گوشه­هائی دندانه دندانه در قلب او دیده می­شد در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه­ای آن­ها را پرنکرده بود مردم با نگاهی خیره به او می­نگریستند و با خود فکر می­کردند این پیرمرد چطور ادعا می­کند که قلب زیباتری دارد!؟

مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و با خنده گفت:

تو حتماً شوخی می­کنی قلبت را با قلب من مقایسه کن قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است!

پیرمرد گفت:

درست است قلب تو سالم به نظر می­رسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی­کنم می­دانی هر کدام از این زخم­ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده­ام من بخشی از قلبم را جدا کرده­ام و به او بخشیده­ام گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده­ام اما چون این تکه­ها مثل هم نبوده­اند گوشه­هائی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند چرا که


*یادآور عشق میان دو انسان هستند*



بعضی وقت­ها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده­ام اما آن­ها چیزی از قلب خود را به من نداده­اند این­ همه شیارهای عمیق را با تکه هایی که من در انتظارش بوده­ام پرکنند



حالا می­بینی که زیبائی واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد در حالی که اشک از گونه­هایش سرازیر بود به سمت پیرمرد رفت از قلب جوان و سالم خود تکه­ای بیرون آورد و با دست­های لرزان به پیرمرد تقدیم کرد پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را به جای زخم قلب مرد جوان گذاشت!!!

مرد جوان به قلبش نگاه کرد دیگر سالم نبود اما از همیشه زیباتر بود عشق از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ کرده بود!!!

پسر تنبل
مردی پسر تنبلی داشت که از زیر کار درمی‌رفت و همه چیز را به شوخی می‌گرفت. روزی او را نزد حکیم آورد و گفت: “از شما می‌خواهم به این پسر من چیزی بگویید که دست از این تنبلی و بی‌تفاوتی‌اش بردارد و مثل بقیه بچه‌های این مدرسه به دنیای واقعیت و کار و تلاش برگردد.”

حکیم با لبخند به پسر نگاه کرد و گفت: “اگر تو همین باشی که پدرت می‌گوید زندگی سخت و دشواری مقابلت هست. آیا این را می‌دانی؟”

پسر تنبل شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: “مهم نیست؟”
حکیم با تبسم گفت: “آفرین به تو که چیزی برای گفتن داری.
لطفاً همینی که می‌گویی را درشت روی این تخته بنویس و برای استراحت با پدرت چند روزی میهمان ما باش.”

صبح روز بعد وقتی همه شاگردان برای خوردن صبحانه دور هم جمع شدند حکیم به آشپز گفت که برای پسر تنبل غذای بسیار کمی بریزد.
پسر که از غذای کم خود به شدت شاکی شده بود نزد حکیم آمد و به اعتراض گفت:
“این آشپز مدرسه شما برای من غذای بسیار کمی ریخت!”

حکیم بی آن که حرفی بزند به نوشته‌ای که شب قبل پسر روی تخته نوشته بود اشاره کرد و گفت:
“این نوشته را با صدای بلند بخوان! حرفی است که خودت نوشته‌ای!”

روی تخته نوشته شده بود: “مهم نیست!” و این برای پسر تنبل بسیار گران تمام شد. ظهر که شد دوباره موقع ناهار غذای کمی تحویل پسر تنبل شد. این بار پسر با اعتراض همراه پدرش نزد حکیم آمد و گفت: “من اگر همین‌طوری کم غذا بخورم که خواهم مرد.”

حکیم دوباره به تخته اشاره کرد و گفت: “جواب تو همین است که خودت همیشه می‌گویی!”

روز سوم پسر تنبل زار و نحیف نزد حکیم آمد و گفت: “لطفاً به من بگویید اگر بخواهم غذای کافی به دست آورم چه کار کنم؟”

حکیم به آشپزخانه رفت و گفت: “هر چه را آشپز می‌گوید تا ظهر انجام بده!”

پسر تنبل تا ظهر در آشپزخانه کار کرد و ظهر به اندازه کافی غذا خورد. او خوشحال و خندان نزد حکیم آمد و گفت: “چه خوب شد راهی برای نجات از گرسنگی پیدا کردم!” و بعد خوشحال و خندان برای تأمین شام خود به آشپزخانه برگشت.

پدر پسر تنبل با تعجب به حکیم نگاه کرد و از او پرسید: “راز این به کار افتادن فرزندم چه بود؟”

حکیم با خنده گفت: “او حق داشت بگوید مهم نیست! چون چیزی که برای شما مهم بود و برای حفظ اهمیتش حاضر بودید تلاش کنید، او به خاطر تنبلی‌اش و این که همیشه شما بار کار او را بر دوش می‌گرفتید دلیلی برای نامهم شمردنش پیدا می‌کرد. اما وقتی موضوع به گرسنگی خودش برگشت فهمید که اوضاع جدی است و این‌جا دیگر جای بازی نیست معنی مهم بودن را فهمید و به خود تکانی داد. شما هم از این به بعد عواقب کار و نظر او را مستقیم به خودش برگردانید و بی‌جهت بار تنبلی او را خودتان به تنهایی به دوش نکشید. خواهید دید که وقتی ببیند نتیجه اعمال ناپسندش مستقیم متوجه خودش می‌شود اعمال درست برای او مهم می‌شوند و دیگر همه چیز عالم برایش نامهم نمی‌شوند

اون موقع هایی که هنوز دوران خان و خان بازی و ارباب و رعیتی بوده یه خان زاده ی جوونی بوده که از قضای روزگار عاشق دختر رعیتی میشه که تو خونه شون کار میکرده ولی از ترس خان و زنش حتی جرات به زبون آوردنش رو هم نداشته.... و این عشق بوده و بوده تا اینکه یعد یه مدت خان و زنش بیخبر از همه جا برای خان زاده ته تغاریشون آستین بالا می زنند و میرن خواستگاری دختر یکی از خانهای معروف و بیخبر از دل خان زاده اونو براش عقد میکنند!! خانزاده هم که از ترسش سکوت کرده بوده مجبور میشه به سکوتش ادامه بده و زندگیشو کنه...

یه مدتی که میگذره خانزاده جوون متوجه میشه که هیچ جوری این عشق از دلش بیرون نمیره!! آتیش این عشق انقدر شعله ور بوده که خان زاده آخرش پنهونی از دختر رعیته تقاضای ازدواج میکنه و یواشکی عقدش میکنه و بعد یه مدت هم ازش صاحب یه پسر میشه و این در حالی بوده که از زن اولش دو تا پسر دیگه داشته...... زندگی همینجوری جریان داشته تا اینکه همسر اول خانزاده بعد سه سال یعنی وقتیکه پسر هووش دوساله بوده خیلی اتفاقی متوجه وجود یه زن دیگه تو زندگی شوهرش میشه و از اون به بعد بنای ناسازگاری با خان زاده رو میزاره و زن و بچه اش رو تهدید به مرگ میکنه.... از اونجایی که خانزاده تو سلیطه بودن و بی رحم بودن زن اولش شک نداشته و به چشم خودش شاهد این چیزها بوده و مطمئن بوده که تهدیدش رو عملی میکنه پنهونی زن و پسرش رو با مقداری پول میفرسته به یه جای دور که در امان باشند.......

و این فرستادن همانا و فراموش کردنشون همانا.... زن از ترس جون خودش و پسرش دیگه هیچوقت نه سراغ شوهرش میره و نه برمیگرده و با هر دردسر و بدبختی ای که بوده تنها و غریب، با کار کردن اینجا و اونجا پسرش رو بزرگ می کنه و بعد بزرگ شدنش هم هرگز هم اجازه نمیده که بره سراغ پدرش!! اون پسر با عشق و زحمت مادرش بزرگ میشه با خاطره ای بد از پدرش که هیچ وقت حتی بعد مرگش هم از ذهنش پاک نشد... در حالیکه زحمت ها و رنجهای مادر همیشه گوشه ذهن پسر بود و عشقش گوشه قلبش.... اونقدر که بعد مرگش برای زنده نگه داشتن خاطره های مادرش، برای نوه ی دختری که همون سال خدا بهش میده اسم مادرش رو انتخاب میکنه.... لیلا.......

گاهی وقت ها که به "لیلا" و سرنوشتش فکر میکنم دلم میخواد بدونم چرا دیگه هیچ وقت خانزاده سراغ زنش و پسرش رو نگرفت... واقعا فراموششون کرده بود یا...... دلم میخواست کسی بود که میتونست با جزییات همه واقعیت رو برام تعریف کنه!! کاش اون موقع ها سنم میرسید برای پرسیدن از خود پدربزرگ.... کاش الان بود و ازش میپرسیدم.... کاش اونوقتها کسی به خاطر خودش از گذشته اش میپرسید نه به خاطر رفتن دنبال ارث و میراثی که نصیب خواهر و برادرهای دیگه اش شده!! گاهی فکر میکنم با اینکه هیچ وقت "لیلا" رو ندیدم اما محبتشو تو دلم میتونم احساس کنم... نمیدونم.... شاید همه به خاطر اینه که اسمش رو منه....

خیلی عالی بود مریم جان

حالا کچا رفتتتتتتتتتتتتتتتت با کی رفت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟